95/5/13

چند روزه میخوام بنویسم و وقت نمیشه. خودمم کوتاهی می کنم. ماجرا اینه کار منو خفه کرد! یا من کار و ! خیلی خسته ام و دائم کسر خواب دارم و به خانواده م نمی رسم و هی دارم حسرت می خورم که لحظه هام بی زندگی کردن داره میره.

احسان جذابیت سابق رو نداره. شاید این حرفم از خستگیه. بهنام هم یه جور خوب و بدی قاطیه بس که درون گراس. از شاعرشیته خسته ام. از سر سنگین بودن و عوضی خوب بودنش.

دلم یه ماجرای تازه میخواد!

خیانت نه.

یکی بیاد. احسان بره. و من به زندگی شیطونی م برگردم.

اینا هم حتما از خستگیمه که میگم.

عروس با مامان زیاد لج می کنه. بی شعور شده.

مامانم کسی نیست براش حرف بزنه.

بمیرم برا مامانم.

و احسان و غرفه ش.

خدایا قوت بده. توان بده. عاشق بده! و زندگی شااااادی که دلم میخواد و به آرامش می رسم توش. و عاقبت بخیری.

دلم این وسط درس خوندنم میخواد.

بی دوست ماندم و دلم هیج دوست قدیمی هم نمیخواد.

کلا دلم تازگی میخواد.

موهامم باید رنگ کنم.

خسته ام.

اه چقدر نق زدم.

خیلی هم خدا رو شکر همه چی خوبه. حقوقم خوبه. امینی خوبه. کارم خوبه حتی اگه زیاده.

بالاخره هم یه نفر همه چی تموم عاشقم میشه و ادامه ی خوشبختی م کنار اون خواهد بود.

خدایا . .

عاشقتم .

اینجا یک من واقعی می نویسد!...